KISKANÇLIK MI, YOKSA HAYATINA MÜDAHALE Mİ?
Bir ilişkide sevgi, insanın özgürlüğünü elinden almamalı…

BETÜL TAŞAN ASLAN
İlişkilerde kıskançlık çoğu zaman sevginin bir göstergesi olarak sunulur. “Seni kıskanıyorum çünkü seviyorum.” Peki gerçekten öyle mi?
Bir insanı sevmek, onun hayatını kontrol etme hakkını verir mi?
Ne giyeceğine, kiminle görüşeceğine, nereye gideceğine, nasıl davranacağına karar vermek sevgi midir, yoksa kontrol etme arzusu mu?
Bence burada çok önemli bir çizgi var: Kıskançlık ile müdahale aynı şey değildir.
Kıskançlık bazen insanın kaybetme korkusundan, güvensizliğinden veya geçmişte yaşadığı hayal kırıklıklarından beslenebilir. Ancak bu duyguyu karşısındaki insanın hayatına müdahale ederek yönetmeye başladığında artık mesele sevgi olmaktan çıkar.
Önce arkadaşlarını sorgularsın, sonra kıyafetlerini, ardından sosyal çevreni… Bir süre sonra attığın her adımı açıklamak zorunda kalırsın.
Farkında olmadan kendini bir ilişkinin içinde değil, sürekli hesap vermek zorunda olduğun bir düzenin içinde bulursun.
Oysa sağlıklı bir ilişkide insan kendini savunmak zorunda kalmadan da var olabilmelidir.
Sevgi, bir insanı kendine hapsetmek değildir. Onun özgürlüğünü tehdit olarak görmek hiç değildir.
Unutmamak gerekir ki güven, sürekli denetleyerek oluşturulmaz. Aksine, denetleme ihtiyacı azaldığında güçlenir.
Bir insanın hayatında olmak istiyorsan onun dünyasını daraltmak yerine o dünyada kendine güzel bir yer edinmelisin.
Çünkü gerçek sevgi, “Bensiz hiçbir şey yapamazsın.” demek değil, “Ben yanındayken de kendi hayatınla var olabilirsin.” diyebilmektir.
Belki de ilişkilerde kendimize sormamız gereken en önemli soru şu: Beni seven biriyle mi birlikteyim, yoksa beni yönetmek isteyen biriyle mi?
Çünkü sevgi özgürleştirir. Kontrol ise zamanla insanı kendinden uzaklaştırır.
