ATEŞ DÜŞTÜĞÜ YERİ Yakar!!

Bazı acılar anlatılmaz, yaşanır…
Köşe Yazarı: Betül Taşan Aslan
Hayatta bazı acılar vardır; kelimelere sığmaz, cümlelere gelmez, anlatmaya kalksanız boğazınızda düğümlenir. İnsanlar sizi dinler, başını sallar, birkaç teselli sözü söyler ve hayatlarına kaldıkları yerden devam eder. Ama siz… Siz, içinizde kopan fırtınayla baş başa kalırsınız.
Çünkü ateş, gerçekten de düştüğü yeri yakar.
Bir evladını kaybeden annenin sessizliğini, evladının mezarı başında bekleyen bir babanın çaresizliğini, sevdiği insanın ardından boşluğa bakan bir yüreğin sızısını herkes anlayabilir mi? Belki gözyaşını görürüz, belki acısını duyarız ama o insanın içinde kopan fırtınayı ne kadar hissedebiliriz?
İnsan, başkasının acısına uzaktan bakarken güçlü cümleler kurmayı sever. “Zamanla geçer” der, “Hayat devam ediyor” der. Oysa bazı acılar geçmez; insan yalnızca onlarla yaşamayı öğrenir. Bazı yaralar kapanır ama izi kalır. Bazı yokluklar vardır ki yıllar geçse de bir sandalye boş, bir kapı eksik, bir ses yarım kalır.
Acının takvimi yoktur.
Bir insanın ne zaman iyileşeceğine, ne zaman gülümseyeceğine, ne zaman yeniden hayata karışacağına başkaları karar veremez. Çünkü herkesin yas tutma biçimi farklıdır. Kimi ağlar, kimi susar. Kimi kalabalıklara karışır, kimi kendi içine çekilir. Kimi acısını anlatır, kimi bir ömür içinde taşır.
Asıl mesele, acıyı yaşayan insana ne söyleyeceğimizi bilmekten önce, onun yanında nasıl duracağımızı bilmektir.
Bazen bir teselli cümlesinden çok sessizce uzatılan bir el, uzun nasihatlerden çok içten bir sarılma, her şeyi düzeltmeye çalışan sözlerden çok samimi bir “Yanındayım” yeterlidir.
Çünkü insan her zaman çözüm aramaz; bazen yalnızca anlaşılmak ister.
Üstelik acı yalnızca ölümle gelmez. Kimi insan bir ihanetle yıkılır, kimi yıllarca emek verdiği bir hayalin kaybıyla… Kimi kalabalıklar içinde yalnız kalır, kimi en güvendiği insan tarafından incitilir. Dışarıdan bakıldığında hayatı yolunda görünen nice insan, içinde kimsenin bilmediği bir yangın taşır.
İşte bu yüzden kimsenin acısını küçümsememeli, kimsenin gözyaşını yargılamamalıyız.
Bir başkasının yarası bize küçük görünebilir. Fakat o yaranın ne kadar derin olduğunu, onu taşıyan yürekten başka kim bilebilir?
Belki de daha merhametli bir toplum olabilmenin yolu, birbirimizin acısını anlamaya çalışmaktan geçiyor. Herkesin yükünü sırtlanamayız elbette ama hiç değilse o yükü taşıyan insanın omuzlarına bir de yargılarımızı bırakmayabiliriz.
Unutmayalım; bugün başkasının acısına uzaktan bakıyor olabiliriz. Yarın aynı hayat, bizi de hiç beklemediğimiz bir sınavla karşı karşıya bırakabilir.
O gün geldiğinde ihtiyacımız olan şey, acımızı ölçen insanlar değil, yanımızda sessizce durabilen yürekler olacaktır.
Son sözüm şu:
Herkesin hikâyesini bilmiyoruz. Herkesin gecesinde neyle mücadele ettiğini, hangi hatırayla gözlerinin dolduğunu, hangi eksiklikle güne başladığını göremiyoruz.
Öyleyse daha az yargılayalım, daha çok anlayalım. Daha az konuşup daha çok dinleyelim. Birinin acısını dindiremiyorsak bile onu yalnızlaştırmayalım.
Çünkü bazı ateşler vardır, söndürmeye gücümüz yetmez. Ama o ateşin başında üşüyen bir yüreğe insanlığımızla eşlik edebiliriz.
Ve unutmayalım: Ateş düştüğü yeri yakar; merhamet ise bazen o yangının ortasında insana nefes olur.
Betül Taşan Aslan
#BetülTaşanAslan #KöşeYazısı #AteşDüştüğüYeriYakar #İnsanlık #Merhamet #Empati #Hayatınİçinden #DuygularaDokunmak #sanattv #sanattvgazete #sanattvköşeyazı #bursayadair #TürkiyeGündemi