TANINMAYAN ACI

Herkesin yarası kendine, ama merhamet hepimize lazım!
Köşe Yazısı | Betül Taşan Aslan
İnsan, bazen yaşadığı acıyla değil, acısının başkaları tarafından küçümsenmesiyle yıkılır.
Bir kayıp yaşarsın, canın yanar, geceler uzar, içindeki boşluk büyür. Tam da anlaşılmaya en çok ihtiyaç duyduğun anda biri çıkar ve hiç düşünmeden bir cümle kurar:
“Bu kadar üzülmeye değer mi?”
İşte o an anlarsın ki bazı insanlar acını paylaşmak bir yana, önce o acıyı yaşama hakkını bile sorgular.
Oysa herkesin hayatında kimseye anlatamadığı bir hikâyesi, içinde taşıdığı bir yarası vardır. Kimi evladının derdiyle yanar, kimi sevdiğini kaybetmenin boşluğuyla yaşar, kimi bir hayalinin yıkılışına ağlar. Kimi de hayatının bir parçası hâline gelen can dostunu kaybettiğinde dünyasının eksildiğini hisseder.
Ama nedense toplum olarak başkalarının acısını ölçmeye, tartmaya, hatta yargılamaya pek meraklıyız.
Sanki acıların bir sıralaması varmış gibi…
Sanki kimin neye üzüleceğine karar verme hakkı bize aitmiş gibi…
Peki, bir insanın acısını küçümsemek bize ne kazandırır?
Bir canın ardından ağlamak…
Düşünün…
Yıllarca aynı evi paylaştığınız, her sabah sizi karşılayan, eve geldiğinizde yanınıza koşan, üzgün olduğunuzda sessizce başınızı okşamanıza izin veren bir can dostunuz var.
Derdinizi anlatamazsınız belki ama o yanınızdan ayrılmaz. Kelimelerle konuşamaz ama sevgisini hissettirir. Bazen bir bakışıyla, bazen başını dizinize koyuşuyla, bazen de yalnızca yanınızda oluşuyla hayatınıza dokunur.
Sonra bir gün gelir…
O küçük ayak sesleri kesilir. Kapıya koşan olmaz. Evin bir köşesinde sizi bekleyen o tanıdık bakış artık yoktur.
Ve siz, evin içindeki sessizliğin ne kadar ağır olabileceğini öğrenirsiniz.
İşte o insanın gözyaşları yalnızca bir hayvanın ardından dökülmez. Alıştığı bir dostluğun, paylaştığı yılların, her gün tekrar eden küçük mutlulukların ve karşılıksız sevginin ardından dökülür.
Fakat tam da böyle bir zamanda biri çıkıp şöyle der:
“Alt tarafı hayvan! Bu kadar üzülünür mü?”
İşte asıl acı bazen burada başlar.
Çünkü insan, kaybettiği canın yokluğuyla mücadele ederken bir de sevgisinin küçümsenmesiyle uğraşmak zorunda kalır.
Peki, soruyorum size…
Bir insanın neye üzüleceğine kim karar veriyor?
Kimin gözyaşının kıymetli, kimin yasının gereksiz olduğuna hangi ölçüyle hükmediyoruz?
Elbette her kayıp birbirinin aynısı değildir. Her insanın yaşadığı acının biçimi, derinliği ve hayatındaki yeri farklıdır. Bir hayvanın ardından duyulan yasla başka bir kaybı aynılaştırmak zorunda değiliz.
Ancak bir acının diğerinden farklı olması, onun küçümsenmesini haklı çıkarmaz.
Bir acıyı kendi hayatında yaşamamış olman, o acının gerçek olmadığı anlamına gelmez.
Herkesin acısı kendine…
Bir anne evladının ardından ağladığında onu anlamaya çalışırız. Bir insan sevdiğini kaybettiğinde yanında olmaya gayret ederiz. Peki, bir hayvan dostunu kaybeden insanın gözyaşları neden bazılarına anlamsız gelir?
Çünkü bazen insanlar yalnızca kendilerinin tanıdığı duygulara değer verir.
Kendi yaşamadığı bir sevgiyi anlayamaz, kendi hissetmediği bir acıyı önemsemez. Sonra da anlamadığı her şeyi küçümsemeyi bir hak gibi görür.
Oysa insan olmanın ölçüsü, yalnızca kendi duygularımızı tanımak değildir. Başkasının dünyasına saygı gösterebilmektir.
Sen bir hayvanla bağ kurmamış olabilirsin. Onunla aynı evi paylaşmamış, bir canın sana alışmasının ve senin de ona alışmanın ne demek olduğunu yaşamamış olabilirsin.
Ama bütün bunları yaşamamış olman, başkasının sevgisini değersizleştirme hakkını sana vermez.
Belki de asıl mesele, bir hayvanın ardından ağlayan insanı anlamak değildir. Anlamadığımız bir duyguyla karşılaştığımızda bile merhametimizi koruyabilmektir.
Çünkü merhamet, yalnızca bizim gibi hissedenlere gösterdiğimiz bir ayrıcalık değildir.
Biraz da kendimize bakalım…
Bugün bir başkasının acısını küçümseyen bizler, yarın kendi acımızla baş başa kaldığımızda anlaşılmayı beklemeyecek miyiz?
Kendi kaybımızın önemli görülmesini, gözyaşlarımızın yargılanmamasını, birinin bizi dinlemesini istemeyecek miyiz?
Öyleyse neden başkalarına göstermediğimiz anlayışı kendimiz için bekliyoruz?
Neden bir insanın sessizliğinin ardındaki nedeni merak etmek yerine onu yargılıyoruz? Neden bir başkasının gözyaşını dindirmek yerine ona ağlamaması gerektiğini söylüyoruz?
Bazen tek bir cümle, insanın acısını hafifletebilir. Bazen de düşünmeden söylenen bir söz, zaten yaralı olan bir kalpte yeni bir yara açabilir.
Belki o gün, o insanın acısını anlayamayacağız. Belki ne söylememiz gerektiğini bilemeyeceğiz.
O zaman susmak, yargılamaktan daha değerlidir.
Bir omuz vermek, nasihat etmekten daha anlamlıdır.
Ve bazen yalnızca “Üzüldüğünü görüyorum, başın sağ olsun” diyebilmek, insanlığın en güzel hâlidir.
Son söz…
Hayat hepimize farklı hikâyeler yazıyor. Kimimiz kayıplarla, kimimiz ayrılıklarla, kimimiz de kimsenin göremediği içsel mücadelelerle yaşıyoruz.
Bu yüzden birbirimizin yaralarını yarıştırmaktan vazgeçmeliyiz.
Bir insanın acısını anlamak için aynı kaybı yaşamak zorunda değiliz. Bir duyguyu paylaşmasak bile ona saygı duyabiliriz.
Unutmayalım; bir hayvanın ardından dökülen gözyaşı da sevginin, bağlılığın ve kaybın bir ifadesidir. O gözyaşını küçümsemek, yalnızca bir insanın yasını değil, kurduğu bağı da yok saymaktır.
Belki bütün acıları iyileştiremeyiz. Belki herkesin yükünü hafifletemeyiz. Ama hiç değilse kimsenin yarasına tuz basmamayı öğrenebiliriz.
Çünkü bu dünyada en çok ihtiyacımız olan şey, birbirimizi her konuda anlamak değil; anlayamadığımız yerde bile incitmemeyi bilmektir.
Ve unutmayalım:
Bir insanın acısını küçümsemek kolaydır. Zor olan, kendi kalbinin sınırlarını aşarak başka bir canın hikâyesine saygı duyabilmektir.
Belki de insanlığımız, tam olarak bunu başarabildiğimiz yerde başlar.
Betül Taşan Aslan
#TanınmayanAcı #BetülTaşanAslan #KöşeYazısı #Merhamet #Empati #HayvanSevgisi #CanDostlarımız #Yas #Duyarlılık #İnsanlık #Vicdan #Sevgi #Hayatınİçinden #sanattvköşeyazı #sanattvyazarbetültasanaslan